Ridders van de Uil zakken door in Nottingham

Ye olde trip to JerusalemIn het weekend van 16 en 17 april is de Uil stevig doorgezakt in Nottingham. Het was hoog tijd om weer eens een bezoek te brengen aan de oudste kroeg van het Verenigd Koninkrijk. Dat is Ye olde trip to Jeruzalem 1189 AD, waar de ridders in de middeleeuwen hun laatste biertje dronken vóór hun kruisvaart naar het beloofde land.

De ridders van de Uil dronken hier hun laatste gerstenat na het schaaktoernooi waar ze ook waren doorgezakt en wel door het ijs.
Geen prijzen deze keer voor onze schaakprestaties, maar er waren genoeg eervolle vermeldingen.

In de eerste plaats was daar onze Richard, die net als een Leeuwenhart en Robin Hood in hun betere dagen cadeautjes uitdeelde aan de armen. Volle punten gunde hij zijn tegenstanders, nog wel nadat hij er bij de toernooi leiding op had aangedrongen de resultaten vooral te laten mee tellen voor de Fide en de KNSB rating.
De goedertieren Richard handelde in het belang van de Uil 3, zodat we volgend seizoen geen dispensatie meer voor hem hoeven aan te vragen.

Een beetje schaamde hij zich wel voor zichzelf, want hij durfde niet meer op de foto, zodat de fotograaf van de plaatselijke krant het moest doen met -een weliswaar prachtig- portret van de knappe jongens Rob en Ad. Ridder Robertus en ridder Adrianus.

Zij wonnen glansrijk de uitverkiezing van de knapste deelnemer. Rob werd eerste met neuslengte voorsprong. Zie de foto. Op de achtergrond houdt Richard het spel van Cok scherp in de gaten.

Veel concurrentie had het duo trouwens niet.
Zie de foto’s op: http://tinyurl.com/Nottingham2016

De overige ridders Cornelius, Hendricus en Petrus, de discipel, ontbraken op de groepsfoto van the Dutch squad, omdat zij op het moment suprême nog druk bezig waren de vijand in mootjes te hakken. Hieronder ziet men de nobele heren in actie.

Cok Ippel, mooi van binnen.
Cok Ippel

Over de naam Cornelius mag ik u toevertrouwen dat onze ridder zo wordt genoemd sinds mrs Bisson uit Guernsey hem zo doopte in de jaren tachtig.

Henry van Eeuwijk, mooi van buiten en binnen.
Henry van Eeuwijk

U leest het goed en wij lazen het goed op de deelnemerslijst. Het is Henry, want Henny heet echt Henry, maar sinds broertje Marcel de naam Henry verbasterde tot Hennie is het Hennie gebleven als roepnaam. Achter het schaakbord speelde hij als ridder Hendricus, de eerste naam in zijn paspoort.

Peter Kaptein: present in de ruime speelzaal.
Peter Kaptein

Peter haalde 3 punten in de Intermediate, Cok en Hennie ook 3 punten in de Major, Rob 2½ in de Major, Ad 2½ punt in de Open en Richard 1 punt (een ingelaste partij).

Hennie verdiende iets meer (3½). Zijn beste partij wist hij net niet te winnen. Cok verspeelde door 1 foute zet de 2e plek in de Major. Dat was een hard gelag, maar mocht de pret niet drukken in de fraaie locatie van het schaakgebeuren.

Wij deden voor de 3e keer mee aan het Nottingham Chess Congress. Beeston (voorstadje) in de jaren negentig en de VIP lounge (jawel,uniek) van het Nottingham Forest stadion aan de river Trent in de jaren tweeduizend waren de vorige schaaklocaties.

Deze keer was het de NOTTINGHAM HIGH SCHOOL.
Nottingham High School

Lauda Finem is het motto van deze school.
Dit moet iets betekenen als: op het einde lof.
Onze aanwezigheid was de lof, die wij kregen op het einde.
We gingen op de foto en kwamen in de krant.

Het bezoek aan de Ye olde trip to Jeruzalem het hoogtepunt.
Zeer geslaagd waren ook de pints of Carling and Guinness, die wij mochten genieten in The Lincolnshire Poacher. Hier kregen wij een consumptie van de broers Arkell, die werden begeleid door Dame en deelneemster Dorothy Blampied.

Grootmeester Keith was te sterk voor de rest in de Open en broer Nicholas werd tweede. Op zondagmiddag voor de laatste ronde was het tijd om de pot leeg te drinken en bestelde ik de consumpties, vlak nadat Rob mij wist toe te vertrouwen dat de stand bij Ajax 2-2 was met een penalty in de laatste minuut. Gelukkig, dacht ik, kunnen ze toch nog winnen. Even later bleek dat de penalty al bij de 2-2 was ingecalculeerd, hetgeen mij verleidde tot het uiten van enige stevige scheldwoorden. Immers het is mij met de paplepel ingegoten dat als er iets is om je druk over te maken dat dat het wel en wee van de voetbalclub Ajax moet zijn. Later ga je dat relativeren en besef je dat er belangrijker dingen in het leven zijn.
Het Nederlands voetbalelftal vanzelfsprekend.

Het schaken gaan we niet relativeren. Dat blijft staan als een huis. Daar gaan we mee door tot we er bij neervallen. Waar dan ook spelen we volgend jaar weer een weekend toernooi. Als ridders van de Uil.

Ad Reijneveld