De Uil was in Walsall

Ongeloof en verbazing viel in de ogen te lezen van de lokale schaakspeler, die zich afvroeg wat wij in vredesnaam in Walsall te zoeken hadden. Daar ga je toch niet voor je lol naar toe? Ik zeg ogen, maar bedoel oog, want zijn andere oog stond scheel. Iets dat mij overigens pas na de partij opviel, want zijn scherpzinnigheid tijdens de partij deed anders vermoeden. Met zijn ene oog zette hij mij mat in de laatste seconden, die hem restten.

We gingen dus naar Walsall (bij Birmingham) en dan is het prettig zo veel mogelijk dingen van te voren te kunnen uitstippelen. De mogelijkheid is er tegenwoordig met Internet en dan doe je dat. Het bonnefooi avontuur heeft zijn langste tijd gehad. Ook de schaakpartijen zelf had ik graag van te voren geprogrammeerd, zodat je weet waar je aan toe bent. Hier wensten mijn tegenstanders niet aan mee te werken. In tegenstelling tot vorig jaar in St Albans kwam ik steeds weer voor verrassingen te staan. Daarnaast wordt je ouder. Grijs, kaal, rimpels en voor je het weet heb je een KNSB rating lager dan onze Fred. Fred kon er deze keer wegens een interne revisie niet bij zijn, evenals Edwin (altijd klantgericht), Stefan (de kersverse doctor) en Guus de globetrotter.

Het vroegere avontuur lijkt voorbij. Geen boot. Geen auto. Niet meer dronken en een korte nacht. Geen cage girls in Blackpool. Of prachtige gebouwen in Oxford of Nottingham. Walsall, je gaat er niet heen voor de toeristische attracties, want die zijn er niet. We gingen er heen voor precies die elementen die je nodig hebt tijdens zo’n korte vakantie: een schaakgebeuren, eten, slapen en drinken.

Vliegreis, appartement, inschrijving, alles verliep gladjes en zelfs het vervoer van het vliegveld naar Walsall was een piece of cake met een taxi. Goedkoop met zijn zessen en maandag ochtend haalde de goede man ons weer op om 10 uur. Wij mochten niet klagen. 2 prachtige pubs waren ook op een steenworp beschikbaar. Het enige dat ontbrak was het full english breakfast, dat zonder bacon, tomaat en worstjes werd geserveerd. Voor het eten ’s avonds hadden we de keuze uit een tandoori restaurant, een tandoori of een tandoori. Het werd een tandoori. De 1e avond, de 2e en de 3e avond. De laatste gaven wij het cijfer 8. Niet dat het eten zoveel beter was dan de vorige 2. Ze schonken alcohol. De andere 2 hadden daarvoor geen licentie. Onbekend is waardoor dit kwam. Hadden eerdere deelnemers aan het schaaktoernooi zich misdragen na het drinken van een aantal cobra’s?

In de schaakarena van het Sports centre kwamen we Dean Hartley weer eens tegen. De man speelt meer dan 40 toernooien per jaar zonder armen. Als softenon patiënt heeft hij slechts de beschikking over 2 kleine stompjes aan zijn romp. Daarmee kan het bijdehandje (copyright: Cok) echter watervlug met de stukken omgaan. Peter kan er van mee praten. Hennie haalde een remise en gaf hem netjes een “hug”.

Peter (goed dat hij er voor de 2e keer bij was) en ook Rob (kampioen van de Haege Ooievaar) speelden beschaafd en deden netjes hun zetten, zoals de betere boekhouder betaamd. Een goede tijdsverdeling is van iets minder belang. Jan gaf 2 goede stellingen onnodig weg in zijn beste partijen. In goede vorm had er voor hem meer ingezeten. Henny speelde 2 schitterende wit partijen in de franse doorschuif; pion offer variant. De ene met winst. De ander was bekend van een partij van Tal en dan weet je dat er toverzetten nodig zijn om de stelling te winnen.

Cok won op zaterdagavond. Hij sloeg mijn advies om een bye te nemen in de wind. Ik ging tijdens de 3e ronde de halve Cup finale Arsenal-Wigan bekijken in de kroeg en dronk een Cocky Blonde. Nadat vlak voor rust mijn favoriete ploeg een strafschop tegen kreeg, haastte ik mij naar de schaakzaal en wist ik niet wat ik zag op het bord van Cocky. Hij had zijn opponent vanuit de opening overspeeld met een nieuwtje- zo beweerde hij- en dat werd een snelle winst. Zo waren we rond half elf klaar en konden naar het eetgebeuren.

Niettemin lieten de resultaten te wensen over. Wij weigerden de stukken op de juiste velden te zetten. Alsof deze velden onder stroom stonden en elektrocutie het gevolg zou zijn, zoals de 1e moord in het Poirot mysterie “De grote Vier”.

They should have done better.

In de harde Nederlandse cultuur is men geneigd mindere prestaties af te doen als gepruts, geknoei of gekluns.

In Engeland zeggen ze- gentlemanlike-: “They didn’t play their best games”. Laten we het daar maar op houden.

Tot slot moet ik het volgende kwijt. Cok snurkt niet. Begrijp me goed. Cok is tijdens zijn slaap net zo druk als in wakkere toestand. Brabbelt hele verhalen, echter er worden geen bomen doorgezaagd. Daarnaast heb je er een punctuele wekker bij. Zijn biologische klok is altijd in orde, heb ik als toevallige kamergenoot mogen ervaren. Een single room voor Cok is dus niet meer nodig volgend (voor)jaar. Dan spelen we weer een weekend toernooi in Engeland. Waar dan ook.
Ad Reijneveld