St. Albans

St. Albans aan tafel verslagen

Zaterdag 21 februari is onze bevriende schaakclub uit St Albans weer eens op bezoek geweest in Hillegom.
Zij bleken in blakende vorm te verkeren en pas bij het nieuwe Spaanse restaurant La Ola in Hillegom streken zij de witte vlag.
Hier hadden zij genoeg gegeten en gaven zich over.

Aan tafel een overtuigende overwinning voor de Uil, want wij hadden nog reuze trek. De mannelijke Oehoes, onder leiding van Oeroeboeroe Cok lustten wel een hapje extra. Dit “La Grande boeuf” was aan hen goed besteed. Wij gingen niet zoals de vorige keren naar de Chinees, maar speciaal op verzoek van onze Engelse gasten naar iets anders. Hebben ze in Hillegom ook een ander restaurant was de vraag? Ja hoor en dat hebben ze geweten. Nog niet bij het 4e hoofdgerecht waren de buikjes al vol.

Na de tapas en de inktvis als voorgerecht werden ruim gevulde schalen voor het 16-koppig gezelschap opgediend. Spaanse gehaktballen, stoofvlees en varkenshaas. Het smaakte kostelijk. Bij de mixed grill zag ik al mensen afhaken en velen -en dus met name de Engelsen- zijn niet aan de Paëlla toegekomen.

Ik had het over buikjes, maar bedoel buiken. De veteranen, Hillegommers of Londenaren: ze zijn er niet slanker op geworden de laatste pakweg 15-20 jaar dat wij matches spelen tegen onze zusterclub uit St Albans. In Londen 2 keer en nu – dacht ik- voor de 5e keer in Hillegom.

De vorige 2 matches gingen met grote cijfers naar de Uil. Nu trok St Albans met 1½ -5½ aan het langste eind.

Edwin speelde – anders dan de krant ons wilde doen geloven- niet mee achter bord. Dat was Marcel Bolhuis. In het restaurant gaf hij acte de presence met zijn charmante vriendin Maroesjka. Ook zij overtuigden achter de eettafel en lieten hun tafelgenoten kansloos.

Heel anders ging het overdag. Toen waren wij kansloos. De Engelsen speelden ijzersterk en zelfs Ray Claret en Peter Baker waren onherkenbaar goed. Het vermoeden is dat zij in de tussentijd stiekem het schaken onder de knie hebben gekregen. Jan en Peter wisten niet wat hen overkwam.

Cok had tegen 1 Dame 4 stukken. Dat is niet aantrekkelijk en werd te moeilijk.

Invaller Marcel stond minder tegen de sterke Jeremy Fraser- Mitchell en is niet meer los gekomen en de partij van Hennie tegen Ian Cross was en bleef gelijk.

Richard verloor in de opening een kwaliteit, maar tactisch bleef hij kansen creëren, zodat hij zelfs de 1e was die won.

Veteraan Ad had de woensdag daarvoor zijn titel in Zetten verspeelt. Inmiddels weer een jaartje ouder werd hij daar tweede.
Deze zaterdag was de eerste de beste zet waarbij nagedacht moest worden een zeer dubieus pionoffer met als gevolg een nul.
Duidelijk is dat er momenteel weinig klunzen zijn, die kunnen wedijveren met deze Reijneveld.
Stukken weggeven met schaak of totaal gewonnen posities om zeep helpen. Hij draait er zijn hand niet voor om.

Het uitgekozen relatiegeschenk was wel een succes. St Albans had drinkbekers en een schaal meegenomen.
Ook mooi en attent, maar wij hadden deze keer verder gezocht dan de neus lang was en kwamen met een spiegel op de proppen.
Met de originele tekst:

Win or lose. It doesn’t matter in reflection of this mirror.

Dus als je hebt verloren: bekijk het in spiegelbeeld en het ziet er vice versa een stuk beter uit.
Niet wetende dat wij (achteraf) deze spiegel harder nodig hadden dan onze Engelse vrienden.

 

Nochtans smaakte de match naar de volgende keer. Wie weet weer eens in st Albans in 2016.
Dan gaan we naar de Tandoori en eten onze buiken vol.

 

Ad Reijneveld