Uil in Edinburgh

Bij de ingang van de Thomas Aquino school zagen wij een stenen Uil. Een stukje attentheid van de organisatie dat we nog niet eerder hadden meegemaakt. Meestal kom je een beeld met een christelijk karakter tegen. Thomas van Aquino, de 13e-eeuwse theoloog en filosoof, beweerde zelfs dat hij met behulp van Aristoteles het bestaan van God kon aantonen. Nog steeds zijn de geleerden het daar nog niet over eens. In ieder geval bestaat De Uil. Als stenen beeld en als schaakclub. Wij waren erbij. Niet in Engeland. In Schotland, Edinburgh.

Heen en terugreis verliepen voorspoedig met Easey jet en Dubbeldekkers. We overnachtten in het Piries hotel en op de eerste dag kuierden wij achter onze neus aan op zoek een kleine maaltijd. We hadden honger, maar liepen steeds verder door tot we wat beters zagen. Dat zagen we niet.

Wel zagen we het prachtige Edinburgh Castle hoog boven de andere gebouwen. Majestueus en wonderbaarlijk is het kasteel, gelegen op Castle Rock, een oude vulkanische plug. Hier zagen wij later de Schotse kroonjuwelen en de “Stone of Destiny”.

Zo’n feodaal stelsel uit die tijd was zo gek nog niet. Je hebt er wat tyranniek en goedgelovigheid voor nodig, maar het noeste werken van het plebs heeft toch maar mooi een prachtig kasteel opgeleverd, waar wij nu uitgebreid van kunnen genieten.

Het contrast met het lager gelegen centrum van Edinburgh was dan ook groot. Dat onderscheidde zich weinig van het beeld van de moderne tijd. Koude bankfilialen, drukke straten, huisvuil, zwervers. Uitvloeisel van het kapitalisme dat ons- althans een groot gedeelte van ons- zo rijk heeft gemaakt aan goederen en overschot. De werkelijk rijkdom schuilt in de geest. Daarom kwam dit schaaktoernooi zo gelegen. Het was uitstekend georganiseerd en ouderwets handgeschreven ingedeeld. Er was een kantine met een ruim arsenaal aan refreshment en een groot video doek, waarop de zetten van Fred live werden getoond. En die zetten waren het aanzien meer dan waard. Fred scoorde 2½ punt. Guus scoorde er 2. Guus speelde eigenlijk heel goed. Hij begrijpt het schaken. De 2 punten had hij al na 3 ronden binnen en zijn tegenstand was sterk en zijn partijen kwamen ook live in beeld, behalve de laatste ronde en dat was maar goed ook. Ad won 3 keer met wit tegen mindere tegenstanders. Met zwart maakte hij 2 grote fouten, die direct verloren. Vooral de vlaag van verstandverbijstering tegen de latere toernooiwinnaar en Fide Meester Tate was er 1 die je niet verzint. In de laatste ronde kwam het moment van Jan (2½ punt). Uit geslagen positie toverde hij plots een matje met toren, paard en pion uit de hoge hoed.

Cok en Rob werden prijswinnaars bij de Challengers met 3½ uit 5.

In de 1e ronde gooide Cok zand in de ogen van zijn potentiële tegenstanders met een partij, die pijn aan de ogen deed. Daarna speelde hij als een jonge hond tegen zijn doorgaans iets jongere opponenten, die niet terug hadden van zijn ingenieuze spel.

Rob was met zijn gebruikelijk degelijke spel meegeslopen in de subtop om de in de laatste ronde meedogenloos toe te slaan. Met een mat aanval en stukoffer scoorde hij een fraai punt, nog voordat ik dit spektakel in de grote speelzaal kon aanschouwen.

Hennie creëerde met wit een kunststukje met grootmeesterachtige allure. In 1 van zijn lijfvarianten werd zijn opponent zoek gespeeld. Hennie scoorde net als Richard 2½ punt. De betere prestaties van Richard kwamen vooral in de ochtend aan het licht. Om 7.30 wist hij kamergenoot Ad tot opstaan te bewegen. Een tijdstip deze laatste zeer ongewoon. Prettige bijeenkomst was dat er ruim de tijd was voor een English Breakfast en de croissant. Ook bleek Richard een wandelende rekenmachine. Dat was ons niet onbekend in zake Fide ratings en stellingsbeoordelingen. Het omrekenen van pond naar euro en het vermogen om de actuele financiën bij te houden waren nieuwe wapenfeiten.

Peter (3½ punt in de Bishops groep) had een secondant meegenomen in de persoon van zijn broer Leon. Leon reist graag en een trip naar Edinburgh laat je niet links liggen. Hij toonde zich een waardig Kaptein voor ons gezelschap met goede adviezen qua vervoer en wandeling en de gouden tip voor de “Magical Mystery” bustour op onze vrije maandag, waar Fred en Cok met de broers gretig gebruik van maakten. De overige 6 trokken met de benenwagen naar Holyrood Palace en Arhtur’s Seat, een rotsachtige piek die bijna overal in Edinburgh zichtbaar is.

Op het vliegveld werden grappen over ambtenaren gemaakt. Het gilde dat in Angelsaksische contreien beter wordt gewaardeerd en “civil servant” wordt genoemd. Dienaar van de burgerij, van iedereen. Een dankbare dienaar, waarvoor ik ten slotte nog een lans wil breken door 2 situaties aan te stippen, waar deze tegenwoordige nijvere werker zich significant onderscheid qua snelheid van handelen. Dat is A: als die kan declareren en B: als het 5 uur is, want dan kan die weer naar huis.

 

Ad Reijneveld